Leipzig #4 Tschau!

Dit jaar studeert Joanne in Leipzig. Ben je benieuwd naar haar avonturen? Lees hieronder verder.

Het is ondertussen al weer bijna twee weken geleden toen ik de trein instapte en Leipzig achter me liet. Nu ik weer gesetteld ben in Leiden, m’n spullen weer terug zijn in mijn studentenkamertje en ik alweer ontelbaar vaak langs de grachten heb geslenterd is het tijd voor een terugblik op de laatste maand in Leipzig.

Na twee hectische weken in Nederland, met kerstdiners, feestjes en genoeg borrels om weer even bij te kletsen, reisde ik op 2 januari weer terug naar het koude Oosten. Weer een dag in de trein, waarbij ik lekker over het Duitse landschap kon kijken. Dat was wit en ijzig. Het vriest. Zonder vertraging (!) kom ik thuis aan en mijn leven in Oost-Duitsland gaat gelijk weer verder. De laatste maand in Leipzig was hectisch. Aan de ene kant is het een maand van afscheid nemen van alle vrienden die ik in Duitsland heb gemaakt, aan de andere kant kom ik haast de universiteitsbibliotheek niet uit omdat ik tig deadlines en al die papers af moeten.

Gelukkig kon die stress de pret niet drukken. Er waren genoeg leuke dingen te doen in de laatste maand van mijn buitenlandverblijf. Nog een paar dagen weg naar Magdeburg en Dresden, waar het overigens ook zo ontiegelijk koud was.Samen met Justine maakten we voor de laatste keer nog samen een Ausflug, iets wat we het hele semester gedaan hadden. Als je dan toch in Duitsland zit, kun je net zo goed de rest van het land ontdekken toch?

07.01.2017 Kunst in Magdeburg

dsc00616

28.01.2017 Dresden

Ook in Leipzig zelf kon ik genieten van het koude weer. Vanaf het moment dat ik weer terug kwam tot het moment dat ik weg ging heeft het geen enkel moment niet gesneeuwd. Dat zorgde voor mooie plaatjes in de stad, maar ook veel drek op de straten en overvolle trams. Dat koude weer leende zich ook voor leuke dingen, zoals een bezoek aan de dierentuin of een dagje schaatsen op de schaatsbaan. Genoeg te doen als het -10 is!

De laatste week van mijn buitenlandsemester stond vooral in het teken van afscheid nemen. En dat was moeilijk. Leipzig is mijn tweede thuis geworden, waar ik niet alleen heel veel nieuwe mensen heb leren kennen, maar ook mezelf een stukje beter. De stad waar ik altijd met een warm gevoel terug zal komen en terug zal kijken op het semester dat mijn leven weer een stukje avontuurlijker en leuker maakte. Pluspunt: ik spreek nu (bijna) vloeiend Duits. Ik ga de stad, mijn lieve huisgenootjes, mijn nieuwe vrienden en Duitsland missen!

Laatste dagen in Leipzig: Afscheidsdiner met mijn huisgenoten en de laatste wandeling door mijn wijk Lindenau. 

Leipzig: je was fantastisch, bis bald!

Advertenties

Leipzig #3 Weihnachten

Dit jaar studeert Joanne in Leipzig. Ben je benieuwd naar haar avonturen? Lees hieronder verder.

Met Driekoningen al weer in het vooruitzicht zijn de kerstdagen officieel voorbij. De afgelopen maand stond dan ook vol in het teken van de feestdagen. De laatste tien dagen was ik weer eventjes in Nederland en het was leuk! 10 dagen volgepropt met afspraken om iedereen weer eventjes te zien en natuurlijk te genieten van de vakantie. Het was hectisch, maar erg leuk.

Gelukkig beperkt kerst zich in Duitsland niet alleen tot 25 en 26 december, maar kun je de hele maand december genieten van het kerstfeest. In Leipzig werd eind november de kerstmarkt al opgebouwd. Door de hele stad zijn er verschillende markten te vinden: de tradtionele kerstmarkt, de middeleeuwse kerstmarkt, de Finse kerstmarkt, de Südtiroler kerstmarkt, de alternatieve kerstmarkt, het sprookjesbos, de ambachtelijke kerstmarkt. Er was zelfs een veganistische kerstmarkt, geheel passend bij het groene karakter van de stad. Het rijtje aan kerstmarkten is eindeloos en ik heb er dan ook volop van genoten. Gelukkig werkt mijn huisgenootje ook op de kerstmarkt, dus heb ik genoeg redenen om de markt te bezoeken en te genieten van de Glühwein en Winterapfel.

En als je dan toch in Duitsland bent is de Weihnachtsmarkt een perfect excuus om andere Duitse steden te bezoeken. Zo reisde ik met een groep studenten begin november af naar Erfurt. Na een nogal turbulente treinreis kwamen we aan in de hoofdstad van Thüringen. Wie had gedacht dat de voetbalfans van F.C. Hansa Rostock zo gezellig zouden zijn? Met hun bier, muziek en leuke gesprekken was de treinreis dan ook zo voorbij. Ze zijn blijkbaar de agressiefste fans in de derde Liga , maar ik mag wel bij ze komen eten mocht ik ooit nog eens naar Rostock gaan!

10.12.2016 Erfurt

Waar het in Erfurt nog lekker weer was en het zonnetje scheen, was het een week later in Potsdam wel anders. Het vroor! Dat maakte de stad echter niet minder leuk. Al vroeg verzamelden we op het station om aan onze reis van 3 uur te beginnen. ’s Middags kwamen we aan in deze keizerlijke stad. De stadswandeling leidde ons langs alle hotspots in de stad, zoals de Hollandse wijk (ik voelde me helemaal thuis), de oude stadspoorten én slot Sanssouci. Omdat het zo koud was doken we daarna snel de bakkerij in voor een typische Kaffee und Kuchen en hebben we ons ook nog opgewarmd met Glühwein. Classic Duitsland.

17.12.2016 Het verschil tussen keizerlijk en communistisch Potsdam en de Hollandse wijk. 

Daarna was het al weer tijd om naar Nederland te gaan. Met een beetje vreemd gevoel stapte ik in de trein. De afgelopen maanden is Leipzig mijn tweede thuis geworden. De stad waar ik me op mijn plek voel, waar altijd wat te beleven is en waar ik simpelweg nu woon. Twee weken later ging ik met eenzelfde raar gevoel weer terug. In het begin voelde ik me nog wat onwennig terug in Nederland, maar na tien dagen merkte ik wel dat ik het gemist had. Het voelt alsof ik twee plaatsen heb waar ik thuis hoor, maar ik kan maar op een plek tegelijkertijd zijn.

Gelukkig kwam ik ‘thuis’ in een pak sneeuw en deze boodschap. Ich dich auch Leipzig, ich dich auch!

whatsapp-image-2017-01-04-at-18-23-17

Tschüssi!

Leipzig #2 Unterwegs

Dit jaar studeert Joanne in Leipzig. Ben je benieuwd naar haar avonturen? Lees hieronder verder.

Ondertussen is het semester in volle gang en loop ik bepakt en bezakt door de gebouwen van de universiteit. Ik moet bekennen, ik geniet er met volle teugen van. Het aanbod aan vakken is groot en gelukkig sluiten daar een hele boel bij mijn interesse Duitse geschiedenis aan. De cultuurverschillen tussen Duitsland en Nederland mogen dan niet heel groot zijn, maar toch kun je ze tijdens de colleges voelen. Ik keek verbaasd op toen voor het eerst mijn Kommilitonen tijdens een werkgroep zomaar het lokaal uitliepen. Blijkt hier heel gewoon te zijn. Heftige discussies tijdens een college zijn ook niet uitgesloten. Niet alleen tijdens de colleges kun je dit merken, ook daarbuiten op de Uni. De alternatieve, politiek geëngageerde studenten zijn nog altijd erg actief. Laatst klommen ze met bivakmutsen het gebouw op en hingen ze een spandoek op. Wat een heldhaftige en spannende actie moest zijn, zag er uiteindelijk een beetje knullig uit. Spandoeken ophangen met tegenwind blijkt moeilijker dan gedacht…

Naast de colleges hoef je hier gelukkig niet stil te zitten. Dan wordt zo’n buitenlandsemester ook maar een saaie boel. De laatste tijd was ik dus niet alleen tussen de boeken te vinden. In Leipzig valt nog steeds genoeg te ontdekken! De wijk waar ik woon, Lindenau, was vroeger een industriegemeenschap. De oude arbeidershuizen zijn hier nog een voorbeeld van. Midden in de wijk staat ook een gigantische fabriek, de Baumwollspinnerei. Na de Wende werd de fabriek gesloten en gezocht naar een nieuw doel voor de fabriek. Nu staat de spinnerij vol met ateliers van Leipziger kunstenaars.

Kunst in de Baumwollspinnerei (22.10.2016)

Met de troepen Nederlanders die ik over de vloer krijg, ontdek ik steeds meer van de stad. Mijn familie sleepte ik mee naar de Baumwollspinnerei. Ook het Stasi-Museum was voor hun verplichte kost, waar ik ondertussen al meer dan vier keer ben geweest. Met vrienden ging ik op avontuur naar het Völkerschlachtdenkmal. Hoewel dit gebouw 91 meter hoog is, moet je vanuit de binnenstad moeite doen om hem te zien. Ook in de tram richting het monument rees telkens de vraag: Waar blijft dat ding nou? Uiteindelijk stond hij daar, in volle glorie. Leuk ding hoor! Maar pas bij het binnentreden besef je je hoe groot het monument eigenlijk is, de gigantische betonnen pilaren doemen voor je op en om tot het hoogste punt moet je 500 treden omhoog; gevoelsmatig ligt dit getal rond de één miljoen. Het uitzicht en de indrukwekkende koepels zijn het echter dubbel en dwars waard. Het is dan maar goed ook dat ze in 1813 Napoleon versloegen en dit herdachten met dit kolossale ding.

Völkerschlachtdenkmal en uitzicht (19.11.2016)

Bij mijn avonturen hoef ik me niet alleen binnen Leipzig te beperken. Wanneer je in Leipzig bent, zit je niet alleen op een centraal punt in Saksen, maar ook in de rest van Europa. Even een dagje op en neer naar Halle, geen probleem! Nu moet ik bekennen dat dit niet de meest spetterende stad op aarde is, maar dat maakt een kleine Ausflug niet minder gezellig. Plus: Wie wil nou niet de prehistorische Hemelschijf van Nebra zien?! Ook andere Europese steden liggen om de hoek. Zo is Praag maar 3,5 uur met de bus. Hoewel ik in Nederland nog nooit 3,5 uur heb opgeofferd om ergens in Groningen te belanden, was de beslissing een weekendje naar Tsjechië te gaan snel gemaakt. Vrijdagochtend (of was het nog nacht?) stapten we in de bus richting het oosten. ’s Middags kwamen we al aan op het busstation, waar een prachtige stad op ons lag te wachten. Klaar om nog meer te ontdekken. Op avontuur!

Zoals je ziet hebben ze in Praag een klok waar je een foto van móet maken! (4.11.2016)

Na deze gebruikelijke hotspots, werden er ook nog kroegen ontdekt in Praag. Als je dan toch op ‘vakantie’ bent, kun je net zo goed genieten van lekkere Tsjechische biertjes (eentje met chocolade!) en de grootste club van Midden-Europa. Gelukkig waren we ook nog een beetje cultureel verantwoord en bezochten we de burcht, de Spaanse synagoge en verschillende musea. Zo was dit tripje een perfecte combinatie van zowel nachtelijke avonturen als cultureel verantwoord citytrippen. Kortom, ik was de laatste tijd veel unterwegs.

Ondertussen is de kerstmarkt in Leipzig ook weer begonnen en worden er liters Glühwein weggewerkt. De stad staat vol met kraampjes en er zijn wel vijf verschillende kerstmarkten, waarvan de middeleeuwse kerstmarkt toch wel mijn favoriet is. Het is tijd om afscheid te nemen van het lekkere herfstweer (het vriest ondertussen hier) en te genieten van de kerstslichtjes die de stad een stuk gezelliger maken. Op naar het volgende avontuur!

 

Tschüssi!

Leipzig #1 Urlaub?!

Dit jaar studeert Joanne in Leipzig. Ben je benieuwd naar haar avonturen? Lees hieronder verder.

40 dagen geleden was mijn laatste dag in Nederland. De volgende ochtend stond ik al vroeg op het station te wachten op de trein. Daarna kon ik het eindelijk zeggen: “Ik woon nu in Duitsland!” Voor zes maanden dan, maar oké. In de afgelopen weken is Leipzig echt mijn thuis geworden en iedere dag voel ik me een stukje Duitser.

De tijd is gevlogen! Langer dan een maand geleden stond ik zenuwachtig op mijn trein te wachten. Dankzij de vertraging van de beste spoorwegbedrijven op aarde (liefde voor NS en DB) kwam ik ruim 12 uur later aan in Leipzig. Het was al donker, maar warmer dan je van begin september zou verwachten. In Nederland ging de zon net onder, hier waren de enige lichtbronnen de honderden fietsen, auto’s, trams en flatgebouwen. Mijn huisgenoten stonden al op me te wachten, maar zoals te verwachten bij het grootste station in Europa ben je eerst een half uur naar elkaar op zoek. Door de grote menigte na de thuiswedstrijd van RB Leipzig (die ze gelukkig hadden gewonnen) werd ik richting Plagwitz/Lindenau geloodst; de wijk die ik de komende maanden mijn thuis mag noemen.

De eerste weken van mijn avontuur waren nog gevuld met een soort vakantiegevoel. Hoewel we iedere ochtend om 9 uur stipt ( Duitsers zijn pünktlich) verwacht werden voor onze talencursus, leek het toch nog een beetje vakantie te zijn. Het zonnetje scheen iedere dag volop, ik kwam erachter dat ik misschien toch die korte broek had mee moeten nemen en Leipzig werd door ons ontdekt. Op de fiets. Want dat doen ze hier graag. Helaas is mijn eerste fiets gestolen en sneuvelde de tweede enkele weken later. Mijn derde bescherm ik dan ook met hart en ziel, want zonder fiets is leven in Leipzig maar half zo leuk. Binnen 30 minuten ben je midden in de natuur en sta je aan het liefdevol genoemde Cosi (oftewel: Cospudener See). Als je in het centrum staat suizen er aan alle kanten fietsers om je heen en overal, maar dan ook echt overal waar je kijkt, staan fietsen vastgebonden aan palen, bomen of fietsenstallingen.

dsc00406Cospudener See

Ondanks dat je een inwoner van Leipzig bent, voel je je toch wel een beetje toerist. Als ik mijn camera pak om een foto te maken, weet ik niet of ik nou nog op vakantie ben of hier echt woon. Maar gelukkig is dit ook een excuus om alle musea eens te bezoeken of een afgezaagde stadstour te maken. Dat zou in Leiden eigenlijk nooit in me opkomen. Een bezoekje aan het Stasi-museum op de dag van de Duitse eenheid bijvoorbeeld, waar in de voormalige administratieve vestiging van de Stasi allerhande wordt verteld over de Friedliche Revolution en de onderdrukking van het volk. Of naar de kerkdienst tijdens het Leipziger Lichtfest, waar de eerder genoemde Friedliche Revolution herdacht wordt. Of met de trein even naar de bergen, want ja die zijn toch om de hoek. Er is hier genoeg te ontdekken! Het onderscheid tussen de wijken kan dan ook niet groter zijn. In Südvorstadt vind je de Karli, waar je omgeven bent door clubs en kroegen. Het centrum biedt de klassieke hotspots. Mijn wijk, Plagwitz-Lindenau, staat bol van alternativiteit. 2 minuten lopen van mijn huis en je staat in een fabriek waarin experimentele techno-feestjes georganiseerd worden. Maar één ding is overal hetzelfde: iedereen is op straat te vinden en dat maakt de stad zo gezellig.

Leipzig is een stad vol verassingen. Wie had gedacht dat je kon feesten in een oude vesting die Angela Merkel (vermoedelijk; hadden we in het Nederlands maar de Konjunktiv) tijdens haar studietijd eigenhandig heeft leeg gesjouwd? De natuur overal in de stad te vinden is, door alle parken en het bos? Je binnen twee uurtjes in de Sächsische Schweiz staat en kunt wandelen alsof je in de Alpen bent?

sachsische-schweiz-01-10-18     whatsapp-image-2016-09-12-at-17-18-56
Sächsische Schweiz                                Die Uni-Kirche

Gelukkig (sommigen zullen hun vraagtekens daarbij zetten) is het semester nu echt begonnen. Waar je in Nederland al aan het blokken bent voor je tentamens, krijg je hier je eerste college. En wat zijn ze gaaf en drukbezocht. In de eerste week pasten alle groepen haast niet in de lokalen, maar met week twee op het programma zijn de bezoekers aanzienlijk afgenomen. Zo kun je toch weer zitten op een stoel tijdens college. Het vakantiegevoel is daarmee dan ook wel aan zijn einde gekomen, want de opdrachten stapelen zich op. Gelukkig zijn er de komende maanden genoeg leuke dingen te doen!

Leipzig, je bevalt me wel! Ik kijk uit naar de avonturen die het komende semester nog op me liggen te wachten.

Tschüssi!

Münster #4 Tschüss!

Dit jaar studeert onze Iris van Gils een semester in Duitsland. Ben je ook benieuwd naar haar avonturen in Münster? Lees dan hieronder verder. 

Het einde is in zicht, dit klinkt een beetje pessimistisch, maar het is in het geval van mijn buitenlandavontuur in Münster wel zo. Over vier dagen vertrek ik weer naar Nederland en is mijn semester aan de Westfällische Wilhelms-Universität afgelopen, technisch gezien dan, in de praktijk heb ik nog twee werkstukken die ik ooit een keer voor de zomer af moet hebben (zo ruim zijn hier de deadlines).

De kerstmarkt en ongeveer 95% van alle toeristen zijn weg, een het leek hier even echt winter te worden. In oktober hadden we ook al een weekje kou en een dagje sneeuw maar nu lag hier de temperatuur een paar dagen onder nul en is er soms een miserabel hoopje witte prut te vinden. De koude temperaturen zijn eigenlijk niet weggegaan, alleen is de sneeuw vervangen door regen en een harde wind. Oké, echt winter is het niet, maar het is in ieder geval beter dan de 15 graden waarvan we in december konden genieten.

Net als in Nederland is het naderen van de toetsingsperiode aan de universiteit duidelijk af te lezen aan de hoeveelheid fietsen die bij de universiteitsbibliotheek ‘geparkeerd’ staan. Ook zijn, in tegenstelling tot het begin van dit semester, maar ongeveer vijftig procent van de studenten aanwezig bij de colleges, of duikt er soms ineens iemand op die je de afgelopen vier maanden nooit gezien hebt omdat diegene klaarblijkelijk een presentatie moet houden. Wat dat betreft verschilt het hier niet heel veel met wat er op de Nederlandse universiteiten gebeurt.

Ikzelf ben ook de boeken ingedoken, niet zozeer voor tentamens maar voor de twee werkstukken die nog geschreven moeten worden. Verder houd ik mij, net als in het begin van mijn Erasmus-verblijf vooral bezig met allerlei soorten formulieren invullen en opsturen, en het verzamelen van cijfers voor de vakken die ik al afgesloten heb. Na een paar maanden in Duitsland valt het toch op hoe makkelijk alles eigenlijk te regelen is, bijna alles kan je doen via het internet, met DigiD of iDeal. Hier moet overal nog vrolijk een formuliertje voor worden uitgeprint en opgestuurd en is contant geld nog steeds een veel gebruikt betaalmiddel, als resultaat daarvan heb ik nu een bodemloze hoeveelheid aan één en twee cent stukken waar ik waarschijnlijk nooit van mijn levensdagen van af kom.

Na ongeveer vijf maanden wordt het tijd voor mij om het hokje dat ik mijn kamer noemde en de stad Münster te verlaten. Heb ik de goede keuze gemaakt door voor de WWU te kiezen? Ik denk het wel. De stad is drie keer zo groot als Leiden, acht keer zo groot als het dorp waar ik opgroeide, en toch voelt het niet zo groot. Vijf maanden lang heb ik op mijn fietsje rond gecrosst en de stad aardig leren kennen, iets wat in Düsseldorf (een van mijn andere keuzes) waarschijnlijk niet zo was gelukt. Achteraf had ik liever in een andere kamer gewoond, in een huis waar niet iedereen straal langs elkaar heen leeft en het enige contact met je medebewoners het weggooien van elkaars bedorven eten is. Maar desondanks heb ik het naar mijn zin gehad in de stad waar het of regent of de klokken luiden (is blijkbaar een soort spreekwoord hier), waar je in het weekend en tijdens kerst bijna meer Nederlands dan Duits hoort en waar je bij aankomst even een spoedcursus fietsverkeersregels krijgt.

 

Münster #3 Frohe Weihnachten?!

Dit jaar studeert onze Iris van Gils een semester in Duitsland. Ben je ook benieuwd naar haar avonturen in Münster? Lees dan hieronder verder. 

Het is hier al bijna twee weken kerst, zo voelt het in ieder geval. Sinds 23 november is de befaamde kerstmarkt geopend en elke dag verbaas ik mij weer over de hoeveelheid mensen (en dan vooral Nederlanders) die elke dag naar Münster komen om een dagje langs kraampjes te struinen. Vorige week dacht ik op een woensdagmiddag, rond een uurtje of vier, wel even rustig de stad in te kunnen om wat zooi te kopen. Dat was een nogal verkeerde inschatting want ik heb bij elke winkel minstens tien minuten in de rij gestaan voor de kassa. In het weekend is het nog erger, dan kan je blij zijn als je met een gemiddelde snelheid van 5 kilometer per uur het centrum door kan strompelen. Hoe dan ook is het elke dag vechten om een parkeerplek in de buurt van het centrum en soms gaan mensen er gewoon voor in de file staan terwijl er een stukje verder op gewoon nog plek is, maar ja dan sta je niet in de Altstadt.

Op de universiteit gaat alles gewoon zijn gangetje. Net als in Nederland neemt het aantal studenten in de collegezalen gedurende het semester aanzienlijk af, vooral bij colleges in de vroege ochtend. Hier is het namelijk gewoon mogelijk om 8 uur ’s ochtends al college te hebben en ook ik word daar niet altijd even vrolijk van, zeker als het nog hartstikke donker is als je op je fietsje springt. Fietsen is hier nogal een fenomeen, Münster noemt zichzelf de fietshoofdstad van Duitsland en bij de introductie voor alle buitenlandse studenten was er zelfs een agent uitgenodigd die even kwam uitleggen hoe het nou precies zat met dat gefiets hier. Na drie maanden Münster doorkruizen op mijn bruine rammelfiets (minstens net zo oud als ik zelf ben), kan ik zeggen dat alles hier inderdaad prima te doen is op een tweewieler.

Het enige probleem zijn de andere fietsers. Constant schrik ik mij te pletter omdat ik rechts ingehaald word, over de stoep fietsen is voor vele geen probleem en links gaan fietsen als je over honderd meter naar rechts moet is ook de normaalste zaak van de wereld. Ik gok dat het voornamelijk de buitenlanders zijn die dit soort stunts uithalen, het overlapt ongeveer met de mensen die op een veel te grote of kleine fiets zitten. Duitsers zijn veel serieuzer als het om fietsen gaat, deze zijn te herkennen aan de fietshelm, eventueel met lampje, een ijzeren mandje achterop en een slot ogenschijnlijk afkomstig uit Fort Knox. Soms hebben ze ook nog een fluor geel veiligheidsvestje aan, het liefst dan nog een met ‘Sicher durch Münster’ achterop. Geen Nederlander die met zo’n ding (veiligheidvest of een fietshelm, laat staan allebei) in het openbaar gezien wil worden, maar hier hebben mensen er geen probleem mee. Veiligheid voorop.

Münster #2 – Drukte in de stad

Dit jaar studeert onze Iris van Gils een semester in Duitsland. Ben je ook benieuwd naar haar avonturen in Münster? Lees dan hieronder verder. 

Het is bijna november en ik heb pas twee collegeweken achter de rug, twee vakken waarvan de docenten allebei ziek zijn heb ik zelfs nog helemaal niets van gehad. Nog 55 dagen en het is kerst en ik heb vrij weinig aan studeren gedaan. Het voelt ietwat vreemd, vanuit Leiden krijg ik al mailtjes dat de inschrijvingen voor de tweede tentamenweek geopend zijn en zelf heb ik net besloten welk vak ik hoe wil afsluiten. Je kan namelijk kiezen voor een Studien- of Prüfungsleistung, een presentatie (een ‘Sitzungsgestaltung’ zoals ze het hier zo mooi noemen) of de welbekende Hausarbeit (deze is één studiepuntje meer waard). Voor deze Hausarbeiten geldt vaak dat pas in ongeveer april ingeleverd moeten worden, dan zit ik haast alweer in de eerste tentamenweek van het tweede semester, maar dat mag de pret natuurlijk niet drukken.

Doordat de semesters in Leiden en Münster zo scheef lopen, zeg gerust, totaal niet op elkaar afsluiten, kom ik in een redelijk aparte situatie terecht waar ik terwijl mijn colleges hier amper zijn begonnen, al na zit te denken over mijn vakkenkeuze voor het volgende semester, waar ik in godsnaam mijn scriptie over wil schrijven en waar het daarna met de master naar toe moet. Op geen van deze vragen heb ik overigens een antwoord, ietwat spijtig.

In Münster is er nu Send, een aparte naam voor een uit de kluiten gegroeide kermis die het hele Schlossplatz (32.000 m²) in beslag neemt. Heel bijzonder is het overigens niet. De attracties zijn zo ongeveer het enige oriëntatiepunt dat je in deze massa hebt want in een rondje over de Send kom je minstens tien langs ongeveer hetzelfde kraampje. Misschien zijn het ook steeds wel dezelfde bedrijven die gewoon een dozijn wagentjes hebben neergezet om zo een soort gegrilde amandel (of bier of grillworst enzovoort) monopolie te creëren. De kermis zelf is ook haast niet aan te ontkomen want deze neemt maar liefst drie keer per jaar (lente, zomer en herfst) minstens een week het plein in beslag.

Maar in de winter is het anders, dan is er de kerstmarkt. Hordes Nederlanders komen elk jaar naar Münster (met school of vrijwillig) voor dit spektakel. Ik moet eerlijk bekennen dat mijn eerste bezoek aan Münster ook de kerstmarkt was, zoals veel scholieren ging ik namelijk met het vak Duits leuk een dagje naar de kerstmarkt. Als je nog nooit in Münster bent geweest, kom dan tijdens de kerstmarkt en niet tijdens Send (ookal is dat misschien moeilijk te vermijden). Op beiden kan je hetzelfde eten en drinken naar binnen schuiven, maar op de kerstmarkt struikel je niet over de opgefokte 13-jarigen en is het gewoon een stuk gezelliger in het centrum dan bij het slot wat zich net buiten de Altstadt bevindt. Bovendien kan je nog iets leuks scoren om in je kerstboom te hangen.

Münster #1 – Eindelijk begonnen

Dit jaar studeert onze Iris van Gils een semester in Duitsland. Ben je ook benieuwd naar haar avonturen in Münster? Lees dan hieronder verder. 

1 oktober begon het semester hier in Münster en de studenten, die één zesde van de bevolking van de stad uitmaken komen weer tevoorschijn. Ik ben hier nu twee weken, de eerste week leek de studentenflat waarin ik een kamer huur uitgestorven. Af en toe hoorde ik eens wat voorbij lopen op de gang maar ik zag nooit iemand. Alle Duitse studenten waren nog thuis en nieuwe bewoners nog niet verhuisd. Nu loop ik de helft van de tijd de keuken in en er staat iemand te kokkerellen, ik moet de lift soms met een ander levend wezen delen en vandaag moest ik mijn douchebeurt zelfs uitstellen; iemand anders had de dameskabine al ingepikt. Er is leven in de flat.

Nu het studiejaar echt begonnen is voelt het ook eindelijk alsof ik hier ben om te studeren, niet om een absurd soort vakantie te vieren waarbij ik de meeste avonden rare semi-reality programma’s op RTL kijk. Ik moet me inschrijven voor vakken in een systeem waarnaast Usis een waar godsgeschenk lijkt en ik heb een semesterticket in de bus gekregen waarmee ik heel Nordrhein-Westfalen door kan crossen per trein of bus. Ik doe nu daadwerkelijk dingen voor de universiteit.

Daarnaast zijn de ‘Intensivkurse für Erasmus-studierende’ begonnen: talencursussen om alle buitenlanders even goed klaar te stomen voor een semester (of langer) aan een Duitse universiteit. Nu heb ik misschien makkelijk praten, ik woonde al eerder een tijdje (zeg maar bijna 4 jaar) in Duitsland, maar eerlijk gezegd schrok ik mij tijdens de introductiebijeenkomst, twee weken geleden, redelijk te pletter. Een serieus percentage van de aanwezigen sprak zo goed als geen Duits. Er is soms meer Spaans dan Duits te horen, zeker hier in de studentenflats.

Voor al deze mensen hoopte ik toch dat hun eerste week in Münster iets soepeler liep dan die van mij. Ik zat zo ongeveer een lange-afstandsrelatie met de klantenservice van UPC, want oh wat handig, in je kamer kon je voor een tientje extra per maand internet krijgen en je hoefde niets te regelen. Ik wel. Het begon met het feit dat mijn router werd geleverd toen ik nog vrolijk in Nederland zat. Dus moest er gebeld worden of het ding nog een keer opgestuurd kon worden. De doos kwam aan, de router heb ik aangesloten, maar geen internet. Het heeft uiteindelijk meer dan een week, minstens tien telefoontjes, geduurd voordat alle lampjes om mijn router gingen branden. Maar in de tussentijd heb ik wel de bieb goed leren kennen.

Maar alles werkt nu en ik durf etenswaren in de gemeenschappelijke koelkast te leggen. Toen ik hier kwam wonen waren de koelkasten op deze etage een soort martelwerktuig, als je de deur opentrok kreeg je een golf van stank over je heen alsof er al weken een dode wasbeer in lag te vergaan. Nu is het ding of schoongemaakt of ik ben immuun voor de dode-wasbeer-lucht geworden, voor de zekerheid heb ik toch maar drie luchtdichte Tupperware-achtige dozen gekocht.

Door Iris van Gils, 6.10.2015

Hamburg #5 – DEZEMBER – EINE ZUSAMMENFASSUNG

Blog buitenlandverblijf 10.01.2014 – Mafalda Ertsen – Hamburg

DEZEMBER – EINE ZUSAMMENFASSUNG

„Ach so, du kommst gar nicht aus Deutschland?“
„Nee, ich bin Niederländerin.“
„Niederlande? Ich war schon mal in Amsterdam!“ Rauchergeste und ein Zwinkern. Ich seufze.

„Hast du schon gesehen? Es kommt ein Sturm auf uns zu.“
„Ein Sturm? Mist, ich fahre doch am Freitag nach Hause…“
„Ach, keine Sorge, dein Zug fährt bestimmt, du musst doch nicht nach Schleswig-Holstein. Ich mache mir nur Sorgen, dass der Fernsehturm vielleicht umkippt. Wenn du mich heute Nacht schreien hörst, weißt du ja, was passiert ist.“
Komischerweise beruhigt mich das sofort. Mein Zug fährt tatsächlich und der Fernsehturm steht noch.

„Guten Morgen, willkommen in der ersten Klasse der deutschen Bahn. Kann ich Ihnen eine Tüte Gummibärchen anbieten?“
„Sehr gerne, danke.“ Das alte Ehepaar auf den Sitzplätzen vor mir nimmt die Tütchen lächelnd entgegen.

„Beispiele von intransitiven Verben, da gibt’s eine ganze Menge: Er sitzt, er wartet, er blinzelt, er trinkt… Okay, da wird’s komisch.“

„Sie sind Vegetarierin? Oh, wie schön!  Also – es tut mir leid, wenn ich Ihnen damit zu nahe trete, aber… Wenn Sie ja kein Fleisch essen, was essen Sie dann zu Weihnachten?“
„Äh… Gemüse halt.“
„Klar, natürlich. Aber… keinen Weihnachtsbraten?“

„Guck mal, was ich mir auf dem Weihnachtsmarkt gekauft habe!“ Meine Mitbewohnerin hält mir einen Becher aus Milchglas hin, den ein Schriftzug ziert: Hamburg, die schönste Stadt. „Ja, wir Hamburger sind ein wenig selbstverliebt!“

„Tut mir leid, das mit dem Spenden geht wohl nicht, ich hab kein deutsches Bankkonto.“
„Wie jetzt? Du bist nicht deutsch?“
„Nein, ich bin nur bis Ende Januar hier. Auslandsemester.“
„Das ist nicht dein Ernst! Wie kannst du Hamburg nur so schnell wieder verlassen?“

Das frage ich mich auch.

Hamburg #4 – ZUM THEMA DEUTSCH

Blog buitenlandverblijf 17.11.2013 – Mafalda Ertsen – Hamburg

ZUM THEMA DEUTSCH

Nach einem ruhigen Start ins Semester hat die Uni jetzt so richtig angefangen. An meinem ersten richtigen Unterrichtstag fühlte ich mich wie in einer Parallelwelt: dreißig Germanistikstudenten, das gibt’s doch nicht? In der ersten Woche reichen die Sitzplätze im Seminarraum nicht aus, die verspäteten Teilnehmer müssen mit der Fensterbank vorlieb nehmen und ich staune nicht schlecht. Wo kommen sie alle her?

Es sieht ganz danach aus, dass Germanistik in Deutschland die Stelle einnimmt, die in den Niederlanden vom Psychologiestudium gefüllt wird. Wer nicht weiß, was er mit seinem Leben anfangen soll, verschiebt die Entscheidung auf später und studiert erst einfach mal Germanistik. Kann ja nicht schaden.

Dabei ist die Germanistik tatsächlich eine sehr ernstzunehmende Wissenschaft. So erzieht das Institut für Germanistik zumindest seine Studenten, die mit lateinischen Begriffen, fünfsilbrigen Wörtern und tiefgründigen Literaturanalysen um sich werfen, als wären sie Zwarte Pieten. Ich sitze daneben und fühle mich strohdoof. In den ersten Sitzungen habe ich mich ständig an der Stirn gekratzt, mittlerweile habe ich den Dreh raus. Strohdoof? Ach nee, einfach nur nicht im Pseudo-Latein geübt.

Ich bin an dem Punkt angelangt, wo ich nicht mehr weiß, ob ich mich auf Deutsch oder auf Englisch besser verständigen kann – oder auf Niederländisch. Ich weiß nicht mehr, welche Sprache jetzt der Standard ist, welche mir zuerst einfällt, wenn ich einen Einkaufszettel schreibe. Ich kann nur hoffen, dass ich mich noch mit meiner Familie unterhalten kann, wenn ich nach Hause fahre.

Auffällig:

1)     Referate ohne Powerpoint. Wäre in den Niederlanden fast undenkbar, ist hier üblich. Dafür Handouts, für die übrigens dieselben Regeln gelten. Am besten nicht zu viel Text reinschreiben, am besten nicht vorlesen.
2)     Der Dozent bittet selten um Beteiligung am Seminar. Die Studenten melden sich unaufgefordert.
3)     Jede Sitzung dauert nur anderthalb Stunden. Sie fängt um viertel nach an und endet um viertel vor, ohne Pause. Dies scheint ein Grundrecht zu sein, denn Studenten protestieren, wenn der Dozent um :46 noch weiterredet.
4)     So gegen vierzehn Uhr stinkt der ganze Philosophenturm nach Gemüsesuppe.
5)     Wer mit dem Aufzug in den ersten, zweiten, dritten oder vierten Stock fährt, wird von den anderen im Fahrstuhl sofort zum Staatsfeind erklärt. Ab fünf ist alles okay.

Alles okay! Mich gibt es noch, trotz kurzer Funkstille. Ich war nur damit beschäftigt, am Leben zu sein. Doch ganz schön so, das Leben.